Waarom irriteren we ons zo aan taalfauten

Waarom irriteren we ons zo aan taalfauten?

De taalpuristen onder ons begonnen waarschijnlijk al te koken bij het tweede woord van de titel. Irriteren aan? Schrijft hij nou werkelijk irriteren aan?! Wacht maar, die ga ik wel even een lesje leren. Wacht daar alsjeblieft even mee. Ik heb de titel expres op deze manier geschreven. Hopelijk kwam je daar zelf al achter toen je het woord taalfauten zag staan. Al weet ik zeker dat er mensen zijn die al stopten met lezen bij het woord irriteren. Ik ga nu niet een heilige uithangen, ook ik erger me soms mateloos aan het taalgebruik/de taalvaardigheid van anderen. Maar waarom doe ik dat? Is het echt nodig om anderen te laten weten, dat ze misschien weer eens wat Nederlandse lessen moeten gaan volgen? Of moeten we het misschien maar eens langs ons heen laten gaan? Nou eenmaal niet iedereen kent alle hoeken en gaten van de Nederlandse taal. En is dat nou zo erg?

Lees verder
Standaard
Een typisch gevalletje van excusitis

Een typisch gevalletje van excusitis

Hoe vaak heb ik wel niet gezegd dat ik van schrijven mijn beroep zou willen maken? Als dat mijn doel is, zou je denken dat ik zo’n beetje elke dag zou schrijven. Dat is bij lange na niet het geval. Er zijn genoeg ideeën voor blogs, columns en verhalen. De uitwerking van die ideeën ontbreekt alleen. Hoewel ik eigenlijk wel weet dat dit alleen aan mezelf ligt, heb ik toch altijd wat excuses voor waarom ik niet schrijf. Ze zijn waarschijnlijk ook allemaal waar. Ze geven me echter geen goed excuus om niet te schrijven. Het is dus een typisch gevalletje van excusitis.

Lees verder
Standaard