Waarom irriteren we ons zo aan taalfauten

Waarom irriteren we ons zo aan taalfauten?

De taalpuristen onder ons begonnen waarschijnlijk al te koken bij het tweede woord van de titel. Irriteren aan? Schrijft hij nou werkelijk irriteren aan?! Wacht maar, die ga ik wel even een lesje leren. Wacht daar alsjeblieft even mee. Ik heb de titel expres op deze manier geschreven. Hopelijk kwam je daar zelf al achter toen je het woord taalfauten zag staan. Al weet ik zeker dat er mensen zijn die al stopten met lezen bij het woord irriteren. Ik ga nu niet een heilige uithangen, ook ik erger me soms mateloos aan het taalgebruik/de taalvaardigheid van anderen. Maar waarom doe ik dat? Is het echt nodig om anderen te laten weten, dat ze misschien weer eens wat Nederlandse lessen moeten gaan volgen? Of moeten we het misschien maar eens langs ons heen laten gaan? Nou eenmaal niet iedereen kent alle hoeken en gaten van de Nederlandse taal. En is dat nou zo erg?

Want waarom wijzen we mensen eigenlijk op taalfouten? Begrijpen we anders echt niet wat ze zeggen of schrijven? Laura van Eerten (van het Instituut voor de Nederlandse Taal) zegt het volgende in Quest Psychologie: ‘Wanneer je zegt dat iemand anders het verkeerd doet, zeg je ook meteen: Ik doe het wél goed. Het is een vorm van jezelf ophemelen.’ Het gaat er dus helemaal niet om dat we anderen willen helpen. Nee, arrogantie viert hoogtij. Al die tijd heb ik gedacht anderen te willen helpen. Nu blijkt dat ik alleen maar wilde laten zien dat ik het zelf beter kan. Wat ben ik toch een klootzak.

Maar nee, ik denk niet dat het zo simpel is. Als ik voor mezelf spreek, erger ik me niet heel erg aan taalfouten. Iedereen maakt fouten en daar leren we van. Of toch niet? Waar ik me namelijk aan kan ergeren, is dat mensen niet van hun fouten willen leren. Dan worden ze op een normale manier op hun taalfouten gewezen, zodat ze ervan kunnen leren, maar dat vertikken ze dan gewoon. Degene die ze op de fout wijst is een taalnazi, we begrijpen allemaal heus wel wat er wordt gezegd en zelf maken we ook heus wel eens een fout. Zodra mensen worden gewezen op een fout die ze maken, lijkt het alsof ze meteen in de verdedigingsmodus schieten. Dat terwijl het heus niet altijd slecht is bedoeld.

Natuurlijk zijn er mensen die echt moeite hebben met taal (dyslexie), maar het merendeel lijkt gewoon geen zin te hebben om hun taalvaardigheid te verbeteren. Dat zie ik heel vaak voorkomen in schrijfgroepen op Facebook. En bij geschreven tekst vallen de fouten je sneller op dan bij gesproken tekst. Mensen zien de tekst voor zich en hebben meer tijd om erover na te denken. Als je je werk deelt, dan moet je dus voorbereid zijn op dat je feedback zult krijgen. Tja, dat lijken veel mensen nog niet te snappen. Eerst kon ik me verschrikkelijk ergeren aan die misplaatste arrogantie. Nu scrol ik gewoon verder en lees ik die teksten nog geeneens. Als je toch niet wilt leren om goed te schrijven, waarom zou ik dan nog de moeite nemen om je teksten te lezen?

Dus over het algemeen erger ik me nog geeneens aan de taalfouten. Het gaat mij meer om de wil om van die fouten te leren. Mensen schieten veel te snel in de verdediging, als ze worden gewezen op de taalfouten die ze maken. Waarom? Als dat op een normale manier gebeurt dan kan je er toch alleen maar van leren? Misschien zie ik het verkeerd, of begrijp ik het helemaal niet. In dat geval, laat me het weten.

Standaard

2 gedachten over “Waarom irriteren we ons zo aan taalfauten?

  1. Het leuke van zo’n stukje is natuurlijk wel dat taalfouten die daar dan in voorkomen extra opvallen. Zoals bijvoorbeeld dat ‘geen eens’ zonder spatie is. Sorry, ik kon het niet laten. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *