Een typisch gevalletje van excusitis

Een typisch gevalletje van excusitis

Hoe vaak heb ik wel niet gezegd dat ik van schrijven mijn beroep zou willen maken? Als dat mijn doel is, zou je denken dat ik zo’n beetje elke dag zou schrijven. Dat is bij lange na niet het geval. Er zijn genoeg ideeën voor blogs, columns en verhalen. De uitwerking van die ideeën ontbreekt alleen. Hoewel ik eigenlijk wel weet dat dit alleen aan mezelf ligt, heb ik toch altijd wat excuses voor waarom ik niet schrijf. Ze zijn waarschijnlijk ook allemaal waar. Ze geven me echter geen goed excuus om niet te schrijven. Het is dus een typisch gevalletje van excusitis.

De term excusitis kwam ik voor het eerst tegen in het boek “The Magic of Thinking Big, geschreven door David Schwartz. In dat boek gaat Schwartz zo ver door excusitis een psychische stoornis te noemen. De mensen die hier aan lijden verzinnen vaak excuses, om het niet hebben van succes goed te praten. Dit is dan ook de reden dat succesvolle mensen vrijwel niet te maken zullen krijgen met deze stoornis. Of excusitis echt een stoornis is, weet ik niet. Voor mij houdt het vooral in dat je voor alles excuses blijft verzinnen, zodat je kan rechtvaardigen dat je geen werk hebt verzet. Dat is precies wat ik zelf vaak doe als het om schrijven gaat.

Mijn meestgebruikte excuus is stress. Als ik gestrest ben, kan ik niet schrijven. Wat is dat nou voor onzin? Als er een ding is waar ik rustig van word, dan is het wel schrijven. Ja, het is soms even wat moeilijker om mijn focus op het schrijven te houden, maar ik zal altijd wel wat kunnen schrijven. Het “ik heb geen ideeën“-excuus kan ik nu al een tijdje niet meer gebruiken. Ik heb genoeg inspiratie voor verschillende soorten teksten, van columns tot aan gedichten. En komt er een periode waarin ik die inspiratie niet heb, dan staat er altijd nog een Word-bestandje klaar met verschillende ideeën. Het lukt me trouwens ook steeds beter om gewoon te gaan zitten, en te gaan schrijven zonder een bepaald doel voor ogen te hebben. Ik heb dus eigenlijk geen excuses meer om niet te schrijven.

Maar waarom schrijf ik dan niet? Tenminste, niet zo vaak als ik zou willen. Ik heb hier even over nagedacht, en dan kom je toch weer uit op een excuus. Er zijn zoveel dingen die ik leuk vind om te doen, dat het af en toe moeilijk is om te kiezen. De ene keer betekent dit dat ik minder schrijf, terwijl het op een ander moment weer kan betekenen dat ik minder lees, zoals de laatste paar dagen het geval is. Het heeft dan ook erg geholpen dat ik een planning heb gemaakt, waarin ik me heb voorgenomen om minimaal twee blogs per week te publiceren. Tot nu toe lukt dat aardig. Ik vind het alleen nog niet genoeg. Om succes te krijgen als schrijver, in welk genre dan ook, is het van groot belang dat ik elke dag met het vak bezig ben. Dat hoeft niet te betekenen dat ik alles ook deel, maar wel dat ik elke dag iets op papier zet. En dat vind ik moeilijk.

Op dat moment heb ik namelijk niet een bepaald doel voor ogen. Op deze site heb ik een paar columns waar ik aan kan werken, en weet ik een beetje welke kant ik op wil met hetgeen wat ik deel. Dat werkt veel makkelijker. Bij de verhalen waar ik op dit moment mee bezig ben, heb ik niet een bepaald einddoel voor ogen. In veel gevallen weet ik nog geen eens hoe ik het verhaal wil laten eindigen. En weet ik dat wel, dan is het middenstuk weer het probleem. Maar ook dit is weer het verzinnen van excuses. Klaar daarmee, en gewoon gaan schrijven. Ik hoop doordat ik deze tekst heb geschreven, ik het startsein voor mezelf heb kunnen geven om weer elke dag te gaan schrijven. Weg met de excusitis. Niets houdt mij tegen om te schrijven.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *